Esra Öğretmence

Sen de beni düşünüyor musun? Benim seni düşündüğüm kadar... Uykuların bölünüyor mu? Gözlerin doluyor mu? Yalnız gecelerde süzülüyor mu yanaklarından?   Sen de beni seviyor musun?   Benim seni sevdiğim kadar.       Sadece o diyor musun? Baktığın her şeyde görüyor musun beni? Ben yokken de sevebiliyor musun beni?             Seni sevdiğimi bilmesen bile, Sever miydin beni? Benim seni sevdiğim gibi...             Kim olduğumu bilmeden de sever miydin beni?            Ben seviyorum...                    Ve ben öğrendim artık           Ben sana değil,           Aşka aşığım           ve Aşkı var edene...  ÜNİVERSİTELİ ESRA'CA 16.01.2007 BEYTEPE-ANKARA          

Yeni başlangıçlar heyecanlı olduğu kadar biraz korkutucu da değil midir? En azından benim için öyle olmuştur şimdiye kadar. Mesela yıllarca canımızı dişimize katarak çalıştığımız üniversite sınavımız sonuçlanmıştır. Ve artık bilinmez bir şehre gitmek için çıkmışızdır yola. Arabanın camından izlerken hızla geçen tarlaları, heyecanın yanında korku da vardır. Evde rahattın der bir ses, annen yapıyordu yemeğini, baban koruyordu seni. Merak edersin her şey nasıl olacak. Yalnız bir hayat nasıl geçecek ve korkularına gerek olmadığını belki de unutulmaz dört yılın sonunda anlarsın. Bu kez başka bir korku sarar seni. Ülkenin bir ucuna gidecek ve mesleğini yapacaksındır. Yine heyecanla birlikte korkular vardır... Ama bakarsın ki öğretmenliğinin ilk yılları yine çok güzel şeylere gebeymiş... Bu neden böyledir? Hiç düşündünüz mü? Şehir değiştirirken, evlenirken, çocuk beklerken, çalıştığın kurumu değiştirirken ve hatta ev değiştirirken... Sanırım insan zamanla yaşadığı konfora alışıyor ve yeni bir...