BÜYÜMEK
Ankara’da üniversite okuduğum yıllardı. Bir hafta sonunda arkadaşlarla sirk izlemeye gidiyorduk. Kalabalık otobüste, ayakta zor dururken, konu nerden geldi bilemiyorum ama ölüme geldi. O zamana kadar hiç kayıp yaşamamış ben, babaannem ve dedemi düşünerek "Dayanamam yokluklarına" demiştim. Bu olaydan yaklaşık bir hafta sonra dedem hastaneye kaldırıldı. Merakla her gün arıyor, dedemin durumunu soruyordum. Annemler iyi diyorlardı. Hafta sonunda zaten memlekete gidip dedemi göreceğim diye düşünürken, annem çarşamba günü istersen erken gel dedi. -Neden bir şey mi oldu? - Yok olmadı ama sen yine de erken gel özledik. O an boğazıma ilk yumru düştü ama konduramadım. Yol boyu kalbim adrenalin pompalıyor, beynim yok saçmalama diyordu. Beni terminalden almaya babam ve halamın oğlu geldi. Normal koşullarda ben servisle eve geçerdim. Bu da kalbime bir sızı daha düşürdü. -Dedem nasıl? -iyi O "iyi" çok farklı bir tonda söylemiş bir "iyi" idi. Babamla kuzenim, k...